
هدف نمایش خلاق

معمولاً وقتی در تلویزیون یا سینما یا تئاتر بازیگرانی را می بینیم كه نقش های مختلفی را بازی می كنند،حیرت می كنیم. گاهی آن ها را ستایش می كنیم، گاهی از این كه آن ها می توانند خوب حرف بزنند،خوب حركت كنند، خوب نقششان را بازی كنند، گریه كنند، بخندند، شگفت زده می شویم و دلمان می خواهد كه جای آنها باشیم.
● بازیگران چه توانائیهایی دارند؟
توانائیهای بازیگران هم فردی و هم جمعی است. ابزار بازیگر، بدن اوست. او باید خوب ببیند، خوب بشنود، تنش و اضطراب نداشته باشد، خوب بتواند حرف بزند و به درستی منظور خود را بیان كند. بتواند به سرعت خودش را در موقعیت قرار داده و واكنش مناسب نشان دهد. بازیگر باید حافظه ای قوی، احساسی مناسب تخیل و تصوری غنی و توانا و بدن آماده داشته باشد. این توانائیها هم فردی است و هم جمعی و بازیگران با تمرین، پیگیری و زحمت آن ها را به دست می آورند. آنها ساعت ها در روز تمرین نفس، صدا و بیان می كنند تا بتوانند درست و مطمئن و جذاب صحبت كنند. تمرین تمركز می كنند كه حواسشان پرت نشود. نرمش های تئاتری می كنند كه بدنشان را بتوانند به هر شكلی دربیاورند و شلخته و وارفته نباشند. آن ها روزها، ماهها و سال ها تمرین می كنند كه بتوانند خودشان را جای هر كسی بگذارند هر حسی را بیافرینند. بازیگران برای فراگیری توانائیهای جمعی هم تلاش و تمرین می كنند. آن ها باید بتوانند خوب ارتباط برقرار كنند، رنج ها و شادی های دیگران را خیلی خوب احساس كنند.
همه این ها و بسیاری از توانایی های دیگر باعث می شود كه هنرمندان آدم های حساس و آگاهی باشند و تجربه ها را راحت به دیگران منتقل كنند. خودشناسی آنها به شناخت جامعه و خوبی ها و بدی های آن تبدیل می شود. آنها هر لحظه با مسأله ای روبرو هستند كه باید آن را حل كنند. هنرمندان واقعی در پیشگیری از بسیاری از بیماری ها و نابسامانیهای جامعه و درمان آنها نقش دارند و برای این كار زحمت كشیده اند و دوره دیده اند. اما آیا فقط بازیگران باید این توانایی ها را داشته باشند؟ آیا همه مردم حق ندارند كه بتوانند درست صحبت كنند؟ آیا خودشناسی، تمركز، تخیل، توانایی ارتباط، توانایی همدلی و ده ها توانایی دیگر حق دیگران نیست. البته همه قرار نیست هنرپیشه بشوند اما آیا معلم ریاضی نباید بتواند خوب صحبت كند؟ آیا كارمندی كه به راحتی خودش را به جای ارباب رجوع می گذارد، موفق تر است یا آن كه اصلاً حرف او را نمی فهمد و كار خودش را می كند؟ معلوم است كه اگر همه بتوانند بهتر ببینند، بهتر بشنوند، بهتر حرف بزنند و با خلاقیت و تمركز مسایل و مشكلات یكدیگر را حل كنند، جامعه بهتری را خواهیم داشت. هدف نمایش خلاق انتقال توانایی های بازیگری به همه مردم است.
● نمایش خلاق چیست؟
«نمایش خلاق» ابزاری پرورشی است كه آدم ها را با توانایی های خودشان آشنا و این توانایی ها را تقویت می كند. همه بچه ها در مهدكودك ها، مدرسه ها، پرورشگاهها، كانون ها و هر جای دیگری حق دارند كه با استفاده از تمرین های «نمایش خلاق» یاد بگیرند كه بهتر ببینند، بهتر بشنوند، بهتر حرف بزنند، بهتر مفاهیم مورد نظر خود را بیان كنند. در موقعیت ها بهتر و آگاهانه تر تصمیم بگیرند. اعتماد به نفس بیشتری داشته باشند. خودشان و توانایی های خودشان را باور كنند و جدی بگیرند. با تمرین در كارگاهها تجربه پیدا كنند. خودشان و دیگران را بهتر بشناسند و از این كه آدم های توانایی هستند شاد بشوند و لذت ببرند. یاد بگیرند كه روی پای خودشان بایستند و مسایل و مشكلات خودشان و دیگران را حل كنند. دنیا به آدم های خلاق و توانا نیاز دارد و مال آنهاست. «نمایش خلاق» می خواهد این توانایی ها را به بچه ها منتقل كند.
● دنیا صحنه زندگی است
لازم نیست آدم حتماً روی صحنه برود یا توی فیلم بازی كند. همه جا صحنه بازی است و همه ما بازیگریم. كار «نمایش خلاق» این است كه به ما كمك می كند تا بهتر زندگی كنیم. مدیر، كارمند، معلم، مربی، كارگر، كشاورز و امثال آن نقش هایی است كه هر یك از ما در زندگی برعهده می گیریم. جامعه ای موفق و سعادتمند است كه هر كسی به درستی از عهده كار خود و نقش خود بربیاید.
بنابراین:
- نمایش خلاق چندان ربطی به اجرا ندارد.
- در نمایش خلاق همه بازیگر و همه تماشاگر هستند.
- نمایش خلاق، آدم ها را به درك مشترك می رساند.
- نمایش خلاق رقابتی نیست. همه در آن همكاری می كنند و ناظر و كارشناس كار یكدیگرند.
- هدف نمایش خلاق، تربیت همراه با سرگرمی و مشاركت است.
- تقویت زبان و ارتباط، مهارت های حل مسأله، اندیشه خلاق، مفهوم مثبتی از خویشتن، آگاهی اجتماعی، شناخت ارزش ها و نگرش ها نیز از جمله هدف های نمایش خلاق هستند.